Wednesday, August 17, 2016

ප්‍රේමය, විරහව, තනිකම මැවූ ගී සොළොස....

ඉයන්ගේ අඩවියෙන් ඇරඹුන සුන්දර ගීත රැල්ලට හසු නොවුනා නම් ඒක ලොකු අඩුවක් හිතට...

ජීවිතේට බැඳුනු ගීත බොහොමයක්, මං මගේ කරගෙන විඳින ගීත...බොහෝ විට ඒවායේ පද මාලාවට තමයි මුලින්ම මගේ හිත බැඳෙන්නේ...නමුත් බොහෝ විට පද මාලාව රහ වූ පමණින්, ගීතයට වහ වැටෙන්නේ නැහැ...අපිට නොදැනුනාට, ඒ බොහෝ ගීත වල රස රඳා පවතින්නේ, එක්කෝ සංගීතය, නැතිනම් තනුව...සමහර වෙලාවට හුදෙක් ගායකයාගේ ඇති සංවේදී හඬ පෞරෂය පමණක්ම වෙන්නත් පුළුවන්...සමහර වෙලාවට කිසිම රහක් නැති පද පෙළකට, සුන්දර තනුවක් ලැබිලා වෙන්නත් පුළුවන්...

මං බොහෝ ප්‍රිය කරන ගීත එක්කාසුවෙන්, මගේ හිත එකිනෙකට වෙනස් විදියට අවුලන ගීත දහසයක් තෝරා ගත්තා...ඒවා මට බැඳුනේ මෙහෙමයි කියල පැහැදිළිව කියන්න තරම් නිමිති ඒ එකටවත් නැහැ...

මට හිතුනම දුක් වෙන්නත්, හිතුනම සතුටු වෙන්නත්, ඔය දෙකෙන් එක හැඟීමක් වත් නැතුව, ඔහේ සිවිලිම දිහාවේ බලාගෙන ඉන්නත් පුළුවන් කෙනෙක්...("මනෝ ගහනවා" කිව්වේ ඒකට නේද)...ඒ හන්ද මේ එකතුවේ ඇති ඕනෙම ගීතයක්, මගේ කරගෙන සුසුම් හෙලන්නත්, හිනාවෙන්නත් මට පුළුවනි...ඒ හන්දම තමයි කවදාවත් විඳපු නැති අත්දැකීම් මගේ කරගෙන මං නිර්මාණ කරන්නෙත්...

අපේ අටම් මල්ලි මේ දහසයට ඇතුලත්ව තිබිය යුතු  මේ භවයේදී මුළු දියදායේ ගීය සහ ඇස රැඳුන රැඳුන තැන් වල ගීය ඔහුගේ බ්ලොගයේ අමුණලා තිබුනා...ඒ වගේම, හංසි නගා ත්, මගේ ප්‍රියතම ගීයක් වන ඔබ මා හමු වුන ඉර හඳ යට ගීතය ඇයගේ ගීත එකතුවට ඇතුලත් කර තිබුනා...



මේ තමයි ඉන් පස්සේ මා තේරූ ගීත එක්කාසුව...



හදවත නැති මිනිසා ඔබ...නෙත කඳුළැලි ගෙනාව...




මා සඳට කැමති බව දැනගෙන 
ඔබ සඳ අයින් කලා අහසින්
මා මලට කැමති බව දැනගෙන 
ඔබ මල අයින් කලා නටුවෙන්

නොයිදුල් තොල්පෙති අතරෙන්
උදුරාගෙන සිනාව
හදවත නැති මිනිසා ඔබ ‍
නෙත කඳුළැලි ගෙනාව

එක්ටැම් ගෙයි සිරගත කර
සමනළියක අනාත
ජීවිතයම ඔබ අරගෙන
ඇති දුන් වේදනාව


ගායනය - නන්දා මාලිනී
සංගීතය - ‍රෝහණ වීරසිංහ
ගී පද - සුනිල් ආරියරත්න





ලෝබ නෑ හිත අහිමි දා අද...මමත් දැන් මට හිමි නැති...






කොහේ හෝ නුඹ නතර වී,
කාට හෝ ජීවිතය දී..
තුටින් නම් මට ඒ ඇති..
මගේ නොවුනට කම් නැති,
නුඹ, මගේ නොවුනට කම් නැති...

උන්න දා අපි අපේ වී නුඹ,
දුන්නු සෙනෙහස අරුමැති..
ලෝබ නෑ හිත අහිමි දා අද,
මමත් දැන් මට හිමි නැති...

නුඹ ළගත් මතකය ඇති..
නමුදු අපි වෙන්වී ඇති..
එපා රිදවුම් ගන්න දිවියට,
අපිට හිමි ජීවිත ඇති...

සංගීතය : දර්ශන වික්‍රමතුංග 
පද රචනය : ශාමිලා හුසේන්



ඔබ වරකි හද පෙලන්නේ...මා දහස් වර තැවෙන්නේ 




ඔබ තරමට මා හැඬවූ.. 
ඔබ තරමට මා නැලවූ.. 
වෙන කෙනෙකු නොමැත දියතේ 
රස හැඟුම් පෙලට පණදී 
ජීවන නාලිය පරිදී 
පෙර වෙලී සිටියෙ සුරතේ....

කරුවල කුටියක තනිවී 
කල්පනා ලොවක මැදිවී 
කිම දෙනෙත් පියා ඉන්නේ..... 
ඔබ වරකි හද පෙලන්නේ 
මා දහස් වර තැවෙන්නේ 
සියොලඟම සලිත වන්නේ.....

අප මතක යට ගියාවේ 
සුව සමය තවම සිහිවේ 
අමතක කරන්න හැකිදෝ.... 
අප ආ මඟ ඇති මනරම් 
සිහිවටන මැකිය හැකි නම් 
එය මට කියන්න බැරිදෝ....

ගායනය : ජේ. ඒ. මිල්ටන් පෙරේරා 




මගේ තනියට මා පමණයි....කඳුළු දෙන්න මට හඬන්න...



කඳුළු දෙන්න මට හඬන්න
සත් සමුදුරු ගොඩ ගලන්න
සුසුම් දෙන්න මට හෙලන්න
සක්වල ගල සසළ වන්න...

හිත උපන්න ආලවන්ත
ඒ රුව කෝ මට කියන්න
මගේ තනියට මා පමණයි
ඇය එවන්න මා බලන්න

ලිහිණියනේ පියාඹන්න
ඇය ඇති තැන සොයා යන්න
මා මිය යන බව පවසා
ඇය එවන්න මා බලන්න


ගායනය - සුනිල් එදිරිසිංහ
ගී පද - ජයරත්න ගමගේ
සංගීතය - රෝහණ වීරසිංහ



යළි කවදාවත් හමු නොවනා බව...මඳ පවනක් හිස අතගා කීවද...අදහා ගන්නට නොහැකිය කිසිදින...



ඇය යන්න ගියා මැකිලා
වන සිරසක තුරු සෙවණැලි අතරේ
ගී ගයමින් හිඳ මා තුරුලේ
ඇය යන්න ගියා මැකිලා
පිනි කඳුළක් මල් පෙති අග තවරා
මීදුම් සළුවෙන් මුහුණ වසා

නිල්ල නිලන නිල් කඳුවැටි අතරේ
සඳඑළියේ මං පෙත පාදා
රහසක් සඟවා
ගොළු වූ හදකින්
යන්න ගියා මැකිලා
ඇය යන්න ගියා මැකිලා

යළි කවදාවත් හමු නොවනා බව
මඳ පවනක් හිස අතගා කීවද
අදහා ගන්නට නොහැකිය කිසිදින
ඇය යළි නොඑතැයි ගිම්හානෙට පෙර

ඇය යන්න ගියා මැකිලා
පිනි කඳුළක් මල් පෙති අග තවරා
මීදුම් සළුවෙන් මූණ වසා

පද රචනය - සුනිල් සරත් පෙරේරා
සංගීතය - එච්.එම්. ජයවර්ධන
ගායනය - අමරසිරි පීරිස්



අප හමුවූයේ මන්දැයි නොදනිමි...පාර ඇසූයේ ඇයි දැයි නොකියමි...


මං මුලා වී පාර සොයාගෙන
හසරක් අසමින් යන ගමනේ
මං මුලා වූ සමනළියක​ගෙනි
පාර අසා තිබුණේ...

ඇයත් නොදන්නිය ඇය යන මානය
උන්හිටි තැන් මතකයෙ අඩ මානය...
පාර කියන්නේ කෙලෙසද මා හට
ඇයටද පාරක් ඇති නැති ගානය 

අප හමුවූයේ මන්දැයි නොදනිමි
පාර ඇසූයේ ඇයි දැයි නොකියමි...
අපේ ගමන අද නවතනු හැකිනම්
අප යන ගමනද අද මෙතනින් නිමි

අප හමුවූයේ මන්දැයි නොදනිමි
පාර ඇසූයේ ඇයි දැයි නොකියමි...
අපේ ගමන අද නවතනු හැකිනම්
අප යන ගමනද අද මෙතනින් නිමි


සංගීතය සහ ගායනය : ගුණදාස කපුගේ
පද රචනය : මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න 






ඔබත් මුලාවිය මමත් මුලාවුනි...ඉමක් කොනක් නැති මාවතේ



ගමන් මගක් තිබුනාද මේ
ප්‍රේම චාරිකාවේ
ගිමන්හලක් හමුවීද මේ
ප්‍රේම චාරිකාවේ

නෙතින් ගැලූ කඳුලින් මිදෙන්නට
හිතේ සුසුම් ගිණිදැල් නිවා
ඔබයි මමයි හැමදා හිඳින්නද
ඉරයි හඳයි මියෙනා තුරා
අපේ පෙම් ලෝකයේ

ගමන් මගක් විමසා බලන්නට
කෙනෙක් නොවී නෙත්මානයේ
ඔබත් මුලාවිය මමත් මුලාවුනි
ඉමක් කොනක් නැති මාවතේ
විරහ පෙම් මාවතේ

ගායනය : රෝහණ වීරසිංහ




වන්දනාවේ ගිහින් එන්න ආසයි මටත්...කොයි ඉසව්වේද ඒ මෙත්පුරේ...


ස්නේහයේ නගරයයි සිත මගේ
මාවතක් හෝ නොවූ රාගයේ
වන්දනාවේ ගිහින් එන්න ආසයි මටත්
කොයි ඉසව්වේද ඒ මෙත්පුරේ

යෞවනේ නිල් නුවන් සේ රැඳී
රන් මලක් වේද හද සල් වනේ
නෙත් පහන් දල්වලා සිත් සඳුන් දුම් දවා
රන් සිනා පාමි පූජාසනේ...

මේ නවාතැන් ගෙවා ආත්මයේ
යන තුරා මිලින වී මතු දිනේ
සෙනෙහසේ සිහිලඹින් දොවන සේ යදිමි මා
පූජනීයයි උතුම් ආදරේ...

ගායනය : අමරසිරි පීරිස් / මැණික් ජයසේකර
පද රචනය : හේමසිරි ගුණතුංග
සංගීතය : රෝහණ වීරසිංහ




බලා අවසර සොයා කල් දැන..වෙළා හස රැහැනින්...පෙළයි මා මුදා සුව දැහැනින්....


හදේ කොතැනක හෝ හිඳී ඔබ
නිදා නොනිදා මෙන්
බලා අවසර සොයා කල් දැන
වෙළා හස රැහැනින්
පෙළයි මා මුදා සුව දැහැනින්

සයුරු ඉම රත් සිතිජ රේඛාවේ
මියෙන හිරු සේ ගිලී බිම් අඳුරේ
තළා මා සිත පලා ගිය ඔබ
දවලයි මා - අද
තනි වෙනා මොහොතින්

උතුම් පිවිතුරු පේ‍්‍රමයේ නාමෙන්
සහස් සුවහස් පැතුම් බල මහිමෙන්
ඉනූ කඳුළ ද සිඳෙන්නට පෙර
යදින්නම් - ඔබ
මැකී යනු මතකින්

පද රචනය - කුමාරදාස සපුතන්ත්‍රී
ගායනය - සුනිල් එදිරිසිංහ



උහුලනු බැරිතැන උණු කඳුලුම වගුරුවනා...මට මගේ නොවන මගේම ආදරයක් තිබුනා....



ඉකි ගසා හඬන අතීතයක
කඳුලු එක්ක ගනුදෙනු කරනා
මට මගේ නොවන
මගේම ආදරයක් තිබුනා...

හීනෙන් හිනැහී තුන්යම මා රවටා
මැදියම් මහ රෑ අදටත් හිත ඉගිලෙනවා
නින්දෙන් ඇහැරී කලුවරේම යළි සොයනා
මට මගේ නොවන මගේම ආදරයක් තිබුනා
මගේම ආදරයක් තිබුනා...

රිදුමක් වාගේ කිසිදා සුව නොවනා
සුසුමින් විතරක් නිරතුරුවම පිරිමදිනා
උහුලනු බැරිතැන උණු කඳුලුම වගුරුවනා
මට මගේ නොවන මගේම ආදරයක් තිබුනා
මගේම ආදරයක් තිබුනා....

ගායනය : අමරසිරි පීරිස්
සංගීතය : දර්ශන රුවන් දිසානායක 
පද රචනය : අමිල තේනුවර 



11. දකින්න ආසයි හිමිදිරිය වගේ...

එකට ඉඳන් මං හීන දකින්නට හරි ආසයි...





දකින්න ආසයි හිමිදිරිය වගේ
දොඩන්න ආසයි පොඩි එකෙක් වගේ
බලන්න ආසයි හඳ එළිය වගේ
ඉඹින්න ආසයි මල් සුවඳ වගේ

ඇස් දෙක කරනා පෙම් කතා
දැක අහල පහල අය ලැජ්ජ වෙලා
මුහුණ පුරා නැඟුණු පෙම් සිනා
දැක මගෙ හිත හොඳට ම කෝල වෙලා

වරද ‍කළේ ඔබ‍ ම නොවේ ඔබේ ඇස් දෙකයි
බලන්න එපා ඔය විදියට මට ලැජ්ජ හිතෙයි
මල් පෙත්තක් වගේ ඔබේ මූණ සිඹින්නට පෙරුම් පුරයි
එකට ඉඳන් මං හීන දකින්නට හරි ආසයි

ගායනය : අසංක ප්‍රියමන්ත පීරිස්




මේ නිරතුරුවම මා වශී කරවන ගීතයක්...


නිල් නුවන් පෙඟෙන අඳුර ගලා
නුරාවෙන් වෙළී
මල් පිපෙන සුළඟ නීල වලා 
තුළට ගුලි වෙවී
සඳ හොරෙන් සිනා වී
නිල් දිය මතට පාවෙමින්
හදේ දොරටු විවර කළෙමි
සොඳුර ඔබෙ නමින්

අඹ තුරින් තුරට මල් මුවරද පිරීලා
සිඹ තුටින් සිටිති සමනල් පෙළ ගැසීලා
කිරි කවඩි සිනාවේ පෙළහර දකිනු රිසින්
මගෙ සිත ගොළු වෙලා

ළැම හසුන් රැඟුම් පා මනමත් කළා දෝ
රත තොලින් තොලට දී සෙනෙහස රකී දෝ
සිත සතුට ගෙනාවේ ඔබමය මගේ හිතත් 
ඔබ ළඟ නැවතිලා

ගායනය - එඩ්වඩ් ජයකොඩි
සංගීතය - රෝහණ වීරසිංහ
පද රචනය - අමරසේන කංකානම්ගේ



පීඩිත වී සිටිනා සඳ අඳුරේ...ඔබ පමණයි ගෙන ආවේ හසරැල්...



දෙවොලේ නොකැළැල් පිදු ආදර මල්
සුවඳින් මනකල් පිබිදෙමි හැමකල්...

මලෙකින් මලකට ඇදෙමින් නොඉඳුල්
නිගා දෙවයි පෙම් ලොවටම මිහිලුන්
එක මලකින් පමණක් රොන් ගන්නම්
අන් මල් මත නොතබා උණු කඳුළැල්

දෙවොලේ නොකැළැල් පිදු ආදර මල්
සුවඳින් මනකල් පිබිදෙමි හැමකල්

පවසට පල නැත සයුරේ රළ වැල්
දිය දෝතක් ගමි දොලකින් සිහිලැල්
පීඩිත වී සිටිනා සඳ අඳුරේ
ඔබ පමණයි ගෙන ආවේ හසරැල්


ගායනය - සුනිල් එදිරිසිංහ
පද - මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න
තනුව - එච්.එම්. ජයවර්ධන




ඔබෙ ඔය දෑසට මම සුදු ආසයි...කවදත් නොලැබෙන මිරිඟුව ඒකයි....



සිනහව අතරින් කඳුලක් උපන්නා
ඒ බැව් නොදැකම සිනහවක් ම පෑවා
සිනහව අතරින්......

හිම කැට වැටෙනා සීතල උදයක
ඇය හමු වූවා කඳුකර පෙදෙසක
හිම මෙන් පිරිසිඳූ ඔබෙ ආදරයේ
හිම මෙන් පිරිසිඳූ ඔබෙ ආදරයේ
සතුට ලැබෙන්නේ කෙලෙසද සොඳූරේ

කඳූලැලි දුන් ඔය නිල්මිණි දෑසට
කඳූලැලි දුන් ඔය නිල්මිණි දෑසට
පමණයි කෙල්ලේ ආලය කෙරුවේ

හදවත ගොළු නැත මා මියුලැසියේ
ගොළු කලේ කවුදැයි ඔබ නේද දන්නේ
ඔබ පමණයි මගෙ සතුටට හිටියේ
ඔබ පමණයි මගෙ සතුටට හිටියේ
ඇයි ඒ සතුටත් ඉවතට දැම්මේ

නිල්මිණි දෑසට මම සුදු ආසයි
ඔබෙ ඔය දෑසට මම සුදු ආසයි
කවදත් නොලැබෙන මිරිඟුව ඒකයි

ගායනය : මිල්ටන් මල්ලවාරච්චි 




කූඩු කැඩී තැන තැන ගිය පුංචි කිරිල්ලී...දැන් ඔබ ළඟ සිටියි රුවක් විලස නොසෙල්ලී...

ඔබ තනිකඩ කුරුළු රජෙකි වෙසෙන නිදැල්ලේ...ඇයට ලැගුම් දෙන්න සබඳ ඔබේ කැදැල්ලේ...


සුළං කපොල්ලේ
තැනූ කැදැල්ලේ
කෑලි කැඩී බිඳී වැටෙයි
නිල් කඳු රැල්ලේ...

කූඩු කැඩී තැන තැන ගිය පුංචි කිරිල්ලී
දැන් ඔබ ළඟ සිටියි රුවක් විලස නොසෙල්ලී
යොදුන් ගණන් ඔබමැ සොයා ආ සියුමැල්ලී
පිළිගනු ඈ කොහි යන්ට ද නැවත ඉගිල්ලී

ඇයට මවක් පියෙක් නොමැත ක්ෂිතිජ වළල්ලේ
කඳුළ පමණි ඇයට උරුම දවස මුළුල්ලේ
ඔබ තනිකඩ කුරුළු රජෙකි වෙසෙන නිදැල්ලේ
ඇයට ලැගුම් දෙන්න සබඳ ඔබේ කැදැල්ලේ

ගායනය - නන්දා මාලිනී
සංගීතය - රෝහණ වීරසිංහ
පද - සුනිල් ආරියරත්න





සඳ නිළියේ ඔබ නම්...සැණකෙළියයි මගෙ නම්...කවියන් ගේ දෑසේ රස සීමා පණිනා...

එකෝමත් එක කාලෙක මෙහෙම කියපු කවියොත් උන්නලු...

පොඩි පරහකට හිටියේ සැණකෙළියක් වුන එක තමයි...

සැණකෙළියට එන්නේ විනෝද වෙලා ආපහු යන්න මිසක, නවතින්න නෙවේනේ...



සුහදිනියේ සඟවන් 
ඍජු බැල්මේ ඇරැයුම්
දෙවියන් දිවැසින් කළ ප්‍රතිමා වී දිලෙනා...

සඳ නිළියේ ඔබ නම්
සැණකෙළියයි මගෙ නම්
කවියන් ගේ දෑසේ රස සීමා පණිනා...

සිහිනෙන් රෑ අවුදින් 
සුවඳක් සේ ළඟ හුන්
සංවරියේ රන් තිත කෝ මා පිනනා...


වාත්තු කර ඇති දේහ තලාවට 
හේත්තු වෙන්න ද හෙවණැල්ලෙන්
කාන්ති විහිදෙන නයන ඉනාවට 
සාන්තුවර සිත හීදැල්වෙයි
හොර රහසේ 
හොර හිත පතනා ඒ පැතුමේ
දඟ මෙනෙවිය ඔබ මා 
වල්මත් කළ අරුමැසියයි මෙලොවේ...


වීණා බද වට කැරකෙන වරලස 
අණ දෙන හෘද ස්පන්දනයෙන්
සුසුමේ රිද්මයටම රඟ දෙයි ඔබ 
මගේ පෘථග්ජන සිතුවිල්ලේ
හොර රහසේ 
හොර හිත පතනා ඒ පැතුමේ
රතු නළඟන මගෙ හිත 
අවතැන් කළ එකම ළඳයි මෙලොවේ...

සුහදිනියේ සඟවන්
ඍජු බැල්මේ ඇරයුම්
දෙවියන් දිවසින් කළ ප්‍රතිමා වී දිලෙනා
සිහිනෙන් රෑ අවුදින් 
සුවඳක් සේ ළඟ හුන්
සංවරියේ රන් තිත කෝ මා පිනනා...


ගායනය - අමරසිරි පීරිස්
පද රචනය - කැළුම් ශ්‍රීමාල්
තනුව - සංගීත් වික්‍රමසිංහ




Saturday, August 13, 2016

උඹ කතා නොකළත් හිතවතී...





උඹ කතා නොකළත් හිතවතී 
මේ නිහඬ ප්‍රේමය මිහිරැතී 
ඇහි දාරයක් යට සුව ඇතී 
නොදොඩාම ඉඳපන් කම් නැතී...

වසන්තය ගැන දන්නැතී 
ඉරි තැලුන පොළවක අරුමැතී 
තෙත අඩි තියන්නට බර ඇතී 
හැම වැස්සටම බෑ හිතවතී... 

උඹ කතා කෙරුවොත් හිතවතී 
ඒ අඩි ලකුණු පෙන්නුව හැකී... 

හිරු සඳුද තරු හා මල් පෙතී 
ගැන ලියූ දහසක් කවි ඇතී 
ඒ උවම් ගෙන ගලපනු බැරී 
පෙම් කවක් ලියපන් හිතවතී...

උඹ කතා නොකළත් හිතවතී 
මේ ප්‍රේමයට උපමා නැතී...


-----WW---

Saturday, August 6, 2016

ජීවිතය ලියා තබමි-2 අප්පච්චී සහ වී මෝල




ජීවිතය ලියා තබමි-1


"අනේ...ඒ..ඒ..ඒ....චූටි පුතේ...ඒ...ඒ..."

අම්මා දිව ආවේ යටි ගිරියෙන් කෑ මොර දෙමින්...

අඩි දෙකක් පමණ උස, වයස අවුරුදු තුනක් හෝ හතරක් වූ මල්ලීගේ කණ දෙපසින් භූමිතෙල් ගලාගෙන ගියේ, වතුර මලකින් ගලා යන සිහින් ජල පහරක් මෙන්....

"චටාස්...පටාස්...චටාස්.."....

එතෙක් අන්දමන්ද වී උන් මා පියවි ලෝකයට පැමිණිනෙන්නේ ඉවක් බවක් නැතිව අප්පච්චී විසින් දෙනු ලැබූ හනසු පහර වලින් කලවයට දැනුන වේදනාවෙන්...

වෙනදා නම් මෙවන් තක්කඩි ක්‍රියාවක් කරන මා සතුව බී ප්ලෑනක් තිබුනත්, ඒ වන විට අප්පච්චි මගේ ගැලවීමේ මාර්ග සියල්ල අහුරා තිබුනා...

වදනක්වත් නොදොඩාම, හුන් තැනම ගුලිවෙමින්, දෙකකුල් සඟවා ගැනීමේ අසාර්ථක ප්‍රයත්නයක යෙදී හුන් මාව, අම්මාගේ සිහියට නැගෙන්නට ඇත්තේ එවිට...

"අනේ...ඒ...කෙල්ලට ගහන්න එපා...ආ...ඔහොමත් ගහනවද පොඩි උන්ට..."


අම්මාට පොඩි එකෙකු සේ පෙනුනද, වරදක් දුටු වහාම සියළුම බැඳීම් අමතක කරන අප්පච්චීට මාව පෙනෙන්නට ඇත්තේ, වෙසමුණි ලෙසින්...

භූමිතෙල් පහර කෑ මගේ පොඩි කොලු පැටියා සිටියේ කිසිවක් නොවූ විලසින්...එදා සේම අදත්, අකාශයම පෙරලී ඔහුගේ දෙපතුල ළඟ වැටුනද කිසිවක් නොවූවා සේ සිටින්නට ඔහුට ඇත්තේ අපූරු හැකියාවක්...

මා කේන්ති ගැන්වීම ඔහුගේ එකම විනෝදාංශයක් වූ නිසාවෙන්, අප දෙදෙනාම සිටියේ, සිදු වූ කලබගෑනියේ බරපතලකම ගැන කිසිදු වැටහීමක් නොමැතිව...

මේ සිද්ධිය, සෑම සැන්දෑවකම, මට පැවරුණු රාජකාරියේ කොටසක් වූ භූමිතෙල් ලාම්පුව, වී මෝලේ සිට රැගෙන ඒමේ අතුරු ප්‍රතිපලයක්...එකල පස් විය ඉක්මවූ, මගේ කුකුල් කේන්තිය ඇවිලූ එහි නිමිත්ත ගැන මට අද අමතකය...

අප්පච්චිගේ, සහල් ව්‍යාපාරයේ ප්‍රධාන කොටස වූ, වී මෝල, වී කමත සහ වී ටැංකි වල අද ශේෂ වී ඇති නටබුන් පුරා ලියැවී ඇත්තේ මගේත්, මල්ලීගේත් සුන්දර ළමා විය...

අප්පච්චීත්, අම්මාත් අප දෙදෙනාව මෙලොවට බිහි කලේ, දෙදෙනා අතම සඳුන් ගැටය බැගින් තබා නොවේදැයි මට සිතෙන්නේ, ඒ අතීතයේ නටබුන් වැසුණු වල් පැලෑටි උගුල්ලන විට...

ජීවිතයේ එක් නිමේෂයකදී ඒ සඳුන් ගැට, දෛවය විසින් අප දෙදෙනාගෙන් උදුරා ගත්තා නොවේදැයි සිතෙන විට, මට දුක දැනෙන්නේ මා පිළිබඳව නොව, එදා මෙන්ම අදත්, සියල්ල එකසේ ඉවසා දරා ගන්නා මගේ "පොඩි එකා" සිහිවය...

එකල මාසයකට වතාවක් පමණ "උඩහ" හෙවත් මැල්සිරිපුර, මැදිරිගිරිය, පොළොන්නරුව ආදී නගර වල ඇති වී ගබඩා වලින්, වී මිලදී ගන්නා අප්පච්චී, ඒවා ගෙනැවිත් ගබඩා කරන්නේ, මේ වී මෝල තුල...පළ දෙකට සකස් කර උළු හෙවිල්ලූ, කුඩා ගෙයක ප්‍රමාණයේ වපසරියක් මේ වී මෝල තුල තිබුනා කිව්වොත් නිවැරදියි...

එහි එක් පැත්තක් වී ගබඩා කිරීමට වෙන් කල අතර අනික් පස වෙන් කෙරුනේ, සහල් පිරිපහදුව සඳහා ඇති ස්ටීල් හලරය සහ එය ක්‍රියා කරවන එන්ජිම සඳහා...


http://www.appropedia.org/File:Rice_husker_construction_manual_ISFIAI_image_2.jpg

ස්ටීල් හලරයේ සහ එන්ජිමේ සැකැස්ම මේ පින්තුරයේ තියන සැකැස්මට සමානයි...එහෙත් එන්ජිම සහ හලරය සම්බන්ධ කරන කැන්වස් බෙල්ටය මීට වඩා දිගින් බොහොම වැඩියි...

එන්ජිම ක්‍රියා කල පසුව, මේ බෙල්ටය එක සීරුවට කරකැවෙන අයුරු කුඩා මගේ සිතට ගෙනාවේ ඉතා විශාල ආශ්වාදයක්...කොයි මොහොතක හෝ එයට ඇඟිල්ලක් තබා බැලීමේ නොතිත් ආශාවක් මගේ මුරණ්ඩු හිතේ කොනක තිබුනත්, මගේ ඇඟිලි වලට කිසිදාක අකරතැබ්බයක් සිදු නොවූයේ, එය අපට තහනම් කලාපයක් වූ බැවින්...  

එකල අප්පච්චී සරම කැහැපට කවා දෙදණටත් ඉහළින් නවා හැඳ, හලරයට වී ඇතුල් කිරීම බලා හිඳීම, මා බොහෝ ප්‍රිය කල දෙයක්... පිරුණු දේහයක් සහිත, ඔහුගේ රවුම් මුහුණ පුරා මතුවන දහඩිය බිඳු බාහුවෙන් පිස දමමින්, ඔහු එය කලේ කිසිදු අලස කමකින් තොරව...එදෙස බලා හිඳින කුඩා මගේ හිතට විටක දැනුනේ ඔහු පිළිබඳව දුකක්...

පියෙකුගේ දහඩිය බිඳුවකින් කල හැකි දෑ බොහෝයි...ඒවායින් කුඩා දැරියකගේ සිතක ඇඳෙන සිතුවම් අමරණීයයි...මරියානා අගාධය තුල පවා ජීවත් වන්නට ඔක්සිජන් සපයන්නේ එවැනි සිතුවම් වලින්...ලෝකාන්තයෙන් පැන පණ නසා ගන්නට නොව, බලංගොඩ දක්වාම පාලම් තනන්නට සවිය දෙන්නේ එවැනි කුඩා දහඩිය බිඳුවකින්...

අප්පච්චී සහල් ව්‍යාපාරය ඇරඹුවේ, මා ඉපදී නොබෝ කලකින්...ඒ හැත්තෑව දශකයේ අග භාගයේදී...ඒ මගේ අම්මාගේ ඇවිටිල්ලක ප්‍රථිපලයක් ලෙසින්...අප ගමට විදුලි බලය ලැබුනේ එයින් වසර දහයක් අවෑමෙන්...අප දෙදෙනාටම භූමිතෙල් ලාම්පුව, සෙල්ලම් භාණ්ඩයක් වීමට එයත් හේතුවක් වෙන්න ඇති... 

මගේ අප්පච්චිගේ පියා මිය යන්නේ, ඔහුට වයස දාහතරක තරම් කුඩා වයසකදී...ඒ හෘදයාබාධයකින්...එයින් පසු නිවසේ සියලු බර උසුලන්නට ඉතා දිරිමත් සහ බුද්ධිමත් ගැහැණියක වූ මගේ ආච්චීට එකතු වන්නේ මගේ අප්පච්චී...

කුඩා කල ඔහුට තිබුන ඇසක දුර්වලතාවයක් නිසි වයසේදී හඳුනා නොගැනීම හේතුවෙන්, ඔහු ගණිතය විෂයට දැක්වුවේ දුර්වලතාවයක්...කළු ලෑල්ලේ සටහන් වන දෑ ඔහුට නොපෙනන වග ඔහු වටහා ගන්නා විට, ඔහු බොහෝ පසු බැස හමාරයි...

එහෙත් මගේ අප්පච්චී සිංහල සාහිත්‍යට බොහෝ රුසියෙක් සහ සමතෙක්...ඔහුට තරුණ වයසේදී, ඉතා දරුණු ලෙසට "චිත්‍රපටි උණ" වැළඳී තිබූ බව ඉතා ප්‍රසිද්ධ රහසක්...චිත්‍රපටි වලට සම්බන්ධ කම් ඇති අයවලුන් සමඟ ඇති කර ගත් දැන හැඳුනුම් කම් අනුව, ලංකාව පුරා කරක් ගසා ඇත්තෙක්...මගේ නැන්දා සහ ආච්චී නිවසේ තනිකර, ඔහු මිතුරන් සමඟ රෑ පුරා චිත්‍රපටි නැරඹු බව, ආච්චී අම්මා සමඟ එකල කියා ඇත්තේ අමනාපයෙන්...එහෙත්, සුරාව, සූදුව හෝ ගැහැණිය යන තුන් පැත්තෙන්ම කිසිදු වරදක් නොකළ මගේ අප්පච්චී, විනෝදයට කල එකම දෙය එපමණයි... 

ඔහු මිය යාමෙන් පසුව, ඔහුගේ ලියකියවිලි ඇවිස්සූ මට හමුවුන කුඩා ඇක්සයිස් පොත පුරා ලියැවුන චිත්‍රපට තිර පිටපත...ඒ ඔහුගේ කිසිදාක අපට නොකියූ සිහිනයක් වන්නට ඇති...

මා කුඩා කල පටන්ම පැරණි හින්දි සහ සිංහල චිත්‍රපට ගීත, කළු සුදු රූපවාහිනියෙන් නැරඹුවේද, රේඩියෝවෙන් ඇසුවේද මගේ අප්පච්චීට පින් සිදු වන්නටය...

එදා බැටරියෙන් ක්‍රියා කරවූ කළු සුදු රූපවාහිනිය, අපේ ආලින්දයේ තැබූ තැන, "බැටරි ඇසිඩ්" ඉහිරීමෙන් ඇතිවූ සුදු පැල්ලම් පසු කලෙක ගැටළුවක් වූයේ මා කෝටිපති ඥාතිවරයෙකුට... 

ඒ මගේ අප්පච්චීගේ දේහය සහිත දෙන තබන්නට, ආලින්දය සකස් කරද්දී...රතු සිමෙන්තියේ තිබුන ඒ ඇසිඩ් පැල්ලම් ගැන, මගේ ඥාතියා කථා කලේ බොහෝ අපුලෙන්...ඒ වෙද්දී නිවසේ එදිනෙදා වියදම් දරා ගැනීමට හෝ නොහැකි අඩියක සිටියද, ඒ පැල්ලම් වලින් මතු කලේ ජීවිතයේ එක්තරා සොඳුරු කාලයක මතක සටහන්...

මගේ මතකය නිවැරදි නම්, අප්පච්චී එකල සුභාෂිණි හේමමාලා මහත්මිය විසින් සති අන්තයේ මෙහෙයවූ සිංහල චිත්‍රපට ගීතද, රන්ජිත් එදිරිසිංහ මහතා විසින් මෙහෙයවූ හින්දි ගී වැඩසටහන්ද නැරඹීම නොවරදවා කල දෙයක්...

මා නේවාසිකව සිටි කාලයේ හැර, උසස් පෙළ සඳහා නිවසින් පිටව යන තුරුම, කුමන වැඩක් ඇතත්, සති අන්තයට අප්පච්චී හා එක්ව ඒ ගී නැරඹීම ඉතාම ආශා කල දෙයක්...ඉතා සුරූපී පැරණි නිළියන් වූ නර්ගීස්, මධුබාලා, එකී නොකී සුන්දරියන් ගැන, ඔහු මටද හඳුන්වා දුන්නේ බොහොම ප්‍රේමණීය සිනාවක් මුවේ රඳවාගෙන...(ශාරුක් ඛාන්ට මා උමතු වූයේද එහි දරුණු අතුරු ප්‍රථිපලයක් ලෙස)...

උදේ පාන්දර හතරට අවදි වන ඔහු, මිටි කල සහල් ගෝනි, කුලී ක්‍රමයට ලබා ගත් ලෑන්මාස්ටරයට පටවා, ඒ පසුපසින් ඔහුගේ හොන්ඩා CD125 වර්ගයේ මෝටර් බයිසිකලයෙන් යන්නේ සහල් විකුණන මධ්‍යස්ථානයට...මෙය බස්නාහිර පළාතේ ඉතා ප්‍රසිද්ධ සහල් වෙළඳ පළක්...ඔහුගේ උදේ ආහාරය, බනිසයක් සහ ප්ලේන්ටියක්...

කිසිදාක අසාධාරණ ලෙස ගල් වැලි එකතු කල සහල් වෙළඳාම නොකළ ඔහු, භීෂණ කාලයේ පවා, බොහෝ සාධාරණ මුදලට සහල් විකුණූ බව මගේ අම්මා විටක පවසන්නේ අභිමානයෙන්...

"බාප්පේ, ඔයාට ඊට වඩා ලොකු ගාණකට ඒ හාල් ටික දෙන්න තිබුනනේ" 

ඒ භීෂණ සමයේ විශ්ව විද්‍යාල වැසූ සමයක, සිටි අප නිවසේ නැවතී සිටි මගේ අය්යා කෙනෙකු, අප්පච්චී සමඟ සහල් වෙළඳාමේ ගිය දිනක නැගූ ප්‍රශ්ණයක්...

"පුතේ එහෙම කරලා මම ආයිමත් මෙතැන හාල් විකුනන්නේ කොහොමද"

ඒ එයට මගේ අප්පච්චී ලබා දී තිබුන පිළිතුර...

නංගී සහ අම්මා සමඟ නිවසේ තනිවූ අප්පච්චී, සාමන්‍ය පෙළ දක්වා අධ්‍යාපනය හදාරා ඇත්තේ, බුලත් සිටවන අතරතුර...උරුමයෙන් ලැබුන අක්කර හතරක පමණ පොල් ආදායමෙන් සහ බුලත් වල ආදායමෙන් ඔහු අද අප සිටිනා නිවස ඉදි කර, තම නැගණියගේ විවාහය ඉතා උසස් අයුරින් සිදු කිරීමට සැලසුම් සකස් කල පොත් පත්ද මට හමුවුයේ ඔහුගේ පැරණි ලියවිලි අතරින්...

ඒවායේ පිළිවෙලින් නිවස ඉදි කිරීමට ගෙනා අමුද්‍රව්‍ය සහ අනිකුත් සියලුම වියදම් බොහෝ සවිස්තරාත්මකව සටහන්ව තිබුනා...වසර 1968 දී ඉදිකල අප නිවසේ, ප්‍රධාන නිදන කාමරය, සිමෙන්ති දැමීමට පෙර සම්පුර්ණයෙන්ම, දෙපයින් පාගා මඩ කර, රැයක් පුරාවට සකස් කර තිබුනේ ඔහු විසින්...එයින් වසර හතරකට පසු ඔහු ආර්ථික වශයෙන් යම් තරමක් පටලැවී සිටි බව වැටහෙන්නේ, මගේ නැන්දණියගේ දීගය සඳහා ඔහු යම් තරමක ණය ප්‍රමාණයක් නැවතත් රැගෙන ඇති බව ඒ පොතේම සටහන් වී ඇති බැවින්...ඔහුගේ ජීවිතය ගැන හිතන්නට ඔහු බොහෝ ප්‍රමාද වන්නට ඇත්තේ, එහෙයින්...

හින්දි නිළියන්ගේ රූපය ගැන උමතු වී සිටි මගේ අප්පච්චීගෙන් ප්‍රතික්ෂේපිත වූ මනාළියන් ගණන දහසයක්...මගේ පොඩි මස්සිනාගේ "පණු ගායට", "පණු කුඩු" ගේන්නට ගිය අප්පච්චීට එකල බෝනික්කියක් මෙන් වූ මගේ අම්මාව ඇස ගැටෙන්නේ ඒ අතරතුරෙක...මගේ වෙදැදුරු සීයාට, තම බිරිඳගේ වියෝවෙන් පසු, එකල විසි දෙවැනි වියෙහි වූ හුරුබුහුටි යෞවනියක් රැක බලා ගැනීම හිසරදයක් වෙන්නට ඇති...එහෙයින්, සියලු දුසිරිතෙන් තොරවූ සත් ගුණවත් මගේ අප්පච්චීව පෙනෙන්නට ඇත්තේ දෙවියෙකු ලෙසින්...

ගම්පහ වික්‍රමාරච්චි වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ සිසුවියක් වන්නට, ඉඩ හසර තිබූ ඒ යෞවනිය එයින් වසරක් අවෑමෙන් මගේ "චූටි අම්මා" වෙන්නේ ඒ ලෙසින්...තමාට වඩා වසර දහයකින් ලාබාල මගේ අම්මාව, මගේ අප්පච්චී එකල රැක බලා ගත්තේත්, අපව රකිනා තරම් වූ සෙනෙහසකින්...පසු කාලීනව ජීවිතේ නේක බර ඉසිලූ මගේ අම්මාට, එවන් ඉරණමක් අත් වේයැයි, අප්පච්චී එකල සිහිනයෙන්වත් හිතන්නට නැතුව ඇති... 

"මට ජනේලෙන් එබිලා බැලුවම පෙනුනේ තට්ටේ...ඒ උනාට ඔයාලගේ අප්පච්චී ඒ කාලේ ගාමිණි ෆොන්සේකා වගේ"

අපේ අම්මා, ඉඳහිටක එසේ පවසන්නේ, කිසිදාක එකදු දශමයකින් හෝ නොවුනස් වූ ඉතා උතුම් වූ ප්‍රේමයක් පෙරදැරි කරගෙන බව මා හොඳින්ම දන්නා කරුණක්...

මගේ අප්පච්චී අසනීප වන විට මගේ අම්මා පසු කරමින් සිටියේ අද මගේ වයසයි...අවුරුදු තිස්අටක් වැනි තරුණ අවධියක හිඳ, රෝගී වූ තම සැමියාටත්, අප දෙදෙනාටත්, පතිනි මවක් වූ මගේ අම්මා ගැන මසිත ඇත්තා වූ හැඟීම මෙතැන නොලිවීම ඇයට කරන අවමානයක්...සිය දරු පවුල් අත් හැර අයථා සම්බන්ධතා පවත්වන මව්වරු සිටින සමාජයක ඇය ඇත්තෙන්ම පතිනි මවක්... 

මගේ අම්මා දීග ආවේ කිසිදු දායාදයක් නොමැතිව...ඇයට තිබුනේ උතුම් ගති ගුණ සහ බුද්ධිය පමණයි...මා කෙතරම් ආච්චීට ආදරය කලද, දායාද නොමැති කම හිත දරා ගෙන, ඇය මගේ අම්මා සමඟ දබර කල කලකිරීම කිසිදා පහව යන්නේ නැහැ...

ඒවායේ මතක ලියන්නට අර සුරංග මල්ලිගේ ආච්චිට මෙන්ම වෙනම පෝස්ටුවක් අවැසිය... එහෙත් ජීවිතයේ අනූඅට වැනි විය පසු කරන්නට පින් ඇති ඇයගේ අතීත වැරදි වලට අම්මා සමාව දී ඇත...

රවුම් "අ" යන්න සහ තරාතිරම අමතක කොට තමාගේ අරමුණට ලඟා වීමේ පාඩම් මා උගත්තේ ආච්චීගෙන්...මගේ අප්පච්චී තරම් වත් කලක් ජීවත් වීමට නොලැබෙන බව නිතරම කියන මගේ සිතට, මගේ දීර්ඝායුෂ ලැබූ ආච්චීගේ ගුණ මිස, අගුණ ලියා ලැබෙන සැනසීමක් ලැබෙන්නේ නැහැ...

අම්මා කැන්දාගෙන ආ පසු ඔවුන් ජීවත් වී ඇත්තේ, අප නිවස අසල පිහිටි අප්පච්චිගේ සිල්ලර කඩයේ ආදායමෙන්...එයින් යැපෙමින් ජීවිතය දිනන්නට නොහැකි වග දැනුන අම්මාගේ ඉල්ලීම මතයි, අප්පච්චී පසු කලෙක "......, මුදලාලි" ලෙසින් ප්‍රසිද්ධ වන්නේ..

අද අපේ ගෙවත්තේ ඇත්තේ බුසල් හැත්තෑවක ධාරිතාවක් උසුලන වී ටැංකි දෙකක නටබුන්...අප්පච්චී එකල වී පොඟවන්නට දමා, රාත්‍රී නවයට පමණ විදුලි පන්දම දල්වාගෙන යන්නේ, ඒ ජලය හිස් කරන්නට...පසුදින උදෑසන තම්බා ගැනීම සඳහා පෙර සූදානමක් ලෙසින්...ඒ යන ගමන විටක අනතුරු දායක වූයේ, ඉඩම තමන්ගේ කරගෙන රැඳී උන් සුදු නාගයා ඉඳහිටක පාර අවහිර කරන හෙයින්...

විදුලි බලය නොතිබූ වසර දහය පුරාම, අප්පච්චී සහ සේවකයින් වී ටැංකි සඳහා ජලය පිරවූවේ ළිදෙන්...මට මතක ඇති කාලයේදී, අප්පච්චී ලිඳ අසල කුඩා ප්‍රමාණයේ සිමෙන්ති ටැංකියක් උස් වන්නට සාදා, එය සහ වී ටැංකි සම්බන්ධ කරමින් ජල නල පද්ධතියක් සකස් කළා...ලිඳෙන් ගෙන කුඩා සිමෙන්ති ටැංකියට පුරවන ජලය නල ඔස්සේ, විශාල ටැංකි වලට ලබා දීමට...

පොඟවන වී, ඉන් පසු තම්බා ගන්නේ "ගොවියා ක්‍රමයට"...අද එය අසා දැනගන්නට අප්පච්චී නොමැති හෙයින්, මා විකිපිඩියාගෙන් අසා දැනගත් කරුණු මත එසේ කියන්නේ අනුමානයෙන්...

මේ පහත රූපයේ ඇත්තේ, වී පොඟවන ටැංකි දෙකත්, ඉන් පසු හුමාලයෙන් තම්බා ගන්නා සිදුරු සහිත දැල් කොටුව, සහ යටින් ජලය පුරවා ඇති සැකැස්ම...




මෙහිදී වී තම්බාගන්නේ හුමාලයෙන්...සිදුරු සහිත තහඩු වලින් නිර්මාණය කල හතරැස් කොටුවකට වී පුරවා, ඊට යටින් කොටසකට ජලය පුරවා, ඒ ජලය රත් කිරීම තමයි මේ ක්‍රමයේදී සිද්ධ වෙන්නේ...ඉන්ධන වශයෙන් යොදා ගන්නේ දහය්යා...මේ දහය්යා ලැබෙන්නේ කලින් වතාවලදී, පිරිපහදු කරන වී වලින්...

රූපයේ දහය්යා බ්ලොවරයක් තිබුනත්, අප නිවසේ එය කලේ "සුදු මාමා", "කරුණාරත්න මාමා", ආදී අප්පච්චීගේ සේවකයින්ගෙන් කෙනෙකු විසින්...තමාගේ යටතේ වැඩ කල ඕනෑම සේවකයෙකුට, අය්යේ හෝ මල්ලියේ කියා ඇමතූ මගේ අප්පච්චී, අපටත් හුරු කල තිබුනේ "මාමා" යනුවෙන් ඔවුන් ඇමතීමට...

තමාගේ අභිමානය සහ නායකත්වය එලෙසම පවත්වා ගනිමින්, මිනිසත්කම පතුරුවන්නට හැකි වූ අප්පච්චීගේ ඒ ගුණය මා සැමදා අගය කරන්නක්...

කොයි යම් හෝ මාමා කෙනෙකු "දහය්යා ගැසීම" බලා සිටීමට, පිජාමාව පිටින්ම මා වී කමතට යන්නේ උදේ පාන්දරින්ම...එක් දහය්යා ගැසීමකින්, මතු වන ගිනි දැල් ජාලාව මා දෙනෙත් තුල මවන්නේ කතන්දරයක්...අප්පච්චී බොහෝ වාරයක් රෙදි කැබලි ඔතා වී තම්බන ටැංකියට ගසා ඇති ලී ඇබය කොයි මොහොතේ ගලවම්දැයි, අන්දමන්ද වී සිතීමත්, ඒ අතරේම සිදු වුන දෙයක්...

අද වන විට සිදුවූ කිසිවක් මතකයේ නැතත්, එක් උදෑසනක, ඒ ඇබය ගැලවීම ක්‍රියාවට නංවාලන්නට මා තීරණය කර ඇත්තේ, පෙර අකුසලයකට...අහල සිටි මා කොහේදැයි සොයා ඇස යැවූ සුදු මාමා, ඇබයේ උසට ආසන්න උසක් සහිත වූ මා, එය අල්ලා ගෙන සිටිනු දැක ඇත්තේ මගේ පෙර පිනකට...ඔහු එක් නිමේෂයකින් පැන, එක් අතකින් මා ඔසවා ගෙන ඇත්තේ, දහය්යා ගැසූ "හැන්ද" අනිත් අතින් අත හරින්නට වෙලාවක් නොගෙනම...

"සුදු මාමා" ද මීට වසරකට පමණ පෙර ජීවිතයෙන් සමුගෙන ගියත්, ඔහු එදා එතන නොසිටියේ නම්, මේ කතාව ලියන්නට මා ජීවත් නොවෙනු ඇති...එසේත් නොමැති නම්, බොහෝ පැසෙන ජලයෙන් පිළිස්සුම් තුවාල ලබා, විරූපී වූ සිරුරක් සහිතව විඳවන්නට වෙනවා නොඅනුමානයි...


"ආච්චියේ...ඒ.ඒ... උඹේ කටෙත් පස්, මගේ කටෙත් පස්"

මා මර හඬ තැලුවේ හඬමින්...

අප්පච්චී, ආච්චී, අම්මා, උන් සේවකයින් සියල්ලන්ම, කෙටි දුර දිවීමේ තරඟයකට සහභාගී වෙන්නන් මෙන්, "වී පෝරු" ද රැගෙන, කමතේ ඇති වී සියල්ල "අකුලා", මෝලට ගැනීමේ මහා මෙහෙයුමක...

එකල ජලයට සහ වැස්සට මර බියක් දැක්වූ කුඩා දැරියක වූ මා, ආච්චී කියා දුන් අන්දරේ කතාවේ දෙබස් කියමින් මේ හඬා වැටෙන්නේ, දන් ගෙඩියක පැහැය ගත් අහස දෙස බලාගෙන...

මගේ කෑ ගැසීමට කේන්ති ගොස් හුන් අප්පච්චීගෙන්, මා හට හනසු පහරක් ලැබෙන්නට කලින්, අම්මා පැමිණ මගේ මුව තද කරගෙන මාව ගෙතුලට රැගෙන ගිය වගක් මට යාන්තමින් මතකයි...

සහල් ව්‍යාපාරිකයින්ගේ පරම සතුරා වන වැස්ස, වී තොගයකින් ලබා ගන්නා සම්පුර්ණ ලාභයම අවහිර කරන්න සමත්...එක් වැහි රැල්ලකට හෝ තම්බා වේලා ගත් වී නිරාවරණය වුවහොත්, එයින් වෙන් කරන සහල් පුස් බැඳීම සහ අව පැහැ ගැන්වීම වලකන්නට එකළ ක්‍රමයක් තිබුනේ නැහැ...

එහෙයින් එදා එසේ කෑ ගැසුවද, පසු කාලීනව මමත්, මල්ලීත් දෙදෙනාම වැඩි වයසක් නැතත් මේ "වී ඇකිලීමේ" ක්‍රියාවට සහභාගී වූයේ, එයින් ලැබෙන පාඩුව ගැන යම් අවබෝධයක් ඇතිව...

...................................................................................................................................................

මගේත්, මල්ලිගේත් බාල කාලයේ, පාසැල් කාලයෙන් පසු බොහෝ වෙලාවක් ගත කලේ මේ වී කමතේ...ඒ මතක තවත් පොස්ටුවකට ගෙන යන්නට වීම ගැන ඔබෙන් සමාව ඉල්ලා සිටිනවා...

මේ ලියන සටහනේ ඔබට වටිනා දෙයක් නැතුව ඇති...එහෙත් මේ ජීවිතය පසු කාලීනව බොහෝ වෙනස් වෙනවා...යම් කෙනෙකුට උගත හැකි පාඩම් එහි ඇතුලත්...මා මෙය වැඩිමනත්ම ලියා තබන්නේ, අපේ ඉදිරි පරම්පරාව නොහොත් මගේ මල්ලීගේ දරු දෙදෙනා වෙනුවෙන්...අප්පච්චී ජීවතුන් අතර නැති කමින්, ඔහු ජීවිතයෙන් උගත් පාඩම් ගැන මගේ මල්ලීට කියා දෙන්නට කෙනෙක් නැති කම, මට දැනෙන ලොකු අඩුවක්...මගේ ජීවිත ප්‍රස්ථාරයේ වක්‍රයන් දිහා හැරී බලන හැම වතාවකම මට වැටහෙන දේ තමයි, එක තත්පරයක් ඇතුලත ජීවිතේ බොහෝ දෑ වෙනස් වන වග...ඒ නිසා, හෙට දින මා අවදි නොවුවහොත්, මා ජීවිතය කියවූ හැටි ලියා තැබීම කාට හෝ වැදගත් වේවි...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

බැටරි ඇසිඩ් පැල්ලම් මකා ටයිල් ඇතුරූ බිමෙහි අද දුව පනින පොඩිත්තියන් දෙදෙනා දැන ගත යුතු එක් කරුණක් ඇත...ඒ ටයිල් වලට කලින් එතැන තිබුනේ, උන්ගේ සීයා ඇතිරූ රතු සිමෙන්ති බවය...

මා මේ ලියන්නෙ ඒ කතාවය...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 කණ කෙකිණි විලාපෙන් තිගැස්සී 
තුන් පිරිත් හඬ මැකුණු අළුයමක
නොකියාම නුඹ ගිහින් රහසින්ම 
සැඟවුන තරු පොකුර කොයිබදැයි 
විඩාබර දෑසින් සොයන්නෙමි 
මොහොතකට දකින්නට අප්පච්චි...

දිවා රෑ නුඹේ දා බිඳු ඉසී මල් පිපී 
කිරි වැදුන මල් ගොයම දැක දැකම 
යන්න ගිය දා ඉඳන් නොකියාම 
ඉර හඳ නොපායන කන්නයක  
අස්වනු නෙලූ හැටි කියන්නෙමි 
හීනයකින්වත් එන්න අප්පච්චි...

සැඩ සුළං සැරයෙන් සිත් බිඳී 
නෙතු කෙවෙනි අග කඳුළු නොදැකම 
දුක බෙදා ගන්න බැරි කමට 
මාල ගිරවා ගියා අතහැර මාල හත 
දුක දුරා ගත් හැටි කියන්නෙමි 
ආයිමත් එයිනම් අප්පච්චි...




Saturday, July 30, 2016

මං එනව ඉවසපන් රන්කඳ...





අරාබියේ සිට ලියමි...


අඬන "රාහුල" සනසවාගෙන 
තොල් විකා ඉන්නවද හිමිසඳ 
වරිගයේ උන් ඇස් ලිහාගෙන 
ඉන්නෙ මං පානකල් පෙළහර...

ළඟ පාත උඹ නැතුව රන්කඳ 
තදින් දැනෙනව විටක රස්නය 
අපේ ගඟ නේරංජනා වගෙ නෑ
නිතර හීතල කඳුළු විතරය...

"සුරා බී ප්‍රීතියෙනි හිමිසඳ" 
තිගැස්සෙමි දැක සඳැස් පණිවුඩ 
"ඉක්මනින් එනවාද අම්මේ"
යදියි උරුමය සොයන "රාහුල"...

සය වසක් දුක දරා මෙහෙවර 
කලත් "බුදු බව" ලැබෙන ඉඟි නැත
මරඟනන් පරදවාලන්නට 
පාරමී මදි වගෙයි හිමිසඳ...

මාළිඟාවේ අත්තිවාරම 
වල් වැදෙන්නට අරිමු...කම් නැත...
නොකෑවත් අපි එකට ඉන්නට 
මං එනව ඉවසපන් රන්කඳ...

මීට උඹේ ආදර යශෝධරා...



WW


Sunday, July 24, 2016

විල් යූ මැරී මී....




වෙනදා හිස් දෑතින්ම එන ඔහු අත, අද තිබුනේ සුදු පැහැ ලිලී මල් පොකුරක්...ඇය වඩාත්ම ප්‍රිය කලේ සුදු පැහැයට...එහෙයින් අද ඇයට, ඔහුගේ දෙඇස්, පැහැදිළිව කියවන්නට හිතුනේ ඉබේටම...ගණකම් අහිබැමට යටින් නිමැවුන සිහින් දිගැටි ඔහුගේ දෙඇසේ ඒ මොහොතේ ඇඳුනේ විස්මයක්...ඒ ඇය ඔහු දෙස බැලූ පළමු වතාව...

ඒ තමයි ඔහුගේ "අහා" මොහොත... 

පසුගිය තෙමස පුරාම සවස් කාලය තුල, එකදු ශනිදාවක් නෑර, ඔහුගේ අතුරුදන් වීම, ඔහුගේ මිතුරන්ටත් විශ්මය දැනවූ කරුණක්...

කවුරුන් හෝ ඒ ගැන විමසූ විට, පුස්තකාලය, හෝ උද්‍යානය පාවා දී, ඔහු කලේ ඔවුනගෙන් ගැලවීම...ඔහු රාත්‍රී සාද වල සහ සමාජ ශාලා වල නිත්‍ය සාමාජිකයෙක්...එවැන්නෙක් හදිසියේම පොත් ගුල්ලෙකු හෝ පරිසරවේදියෙකු වීම පිළිබඳව ඔහුගේ මිතුරන්ට මතුකලේ විස්මයක්...

සෑම සවසකම ඔහු සිටියේ, නැගෙනහිර නදිය අසබඩ...විටක ඈතින් යන මගී නෞකාවක් දෙසත්, තවත් විටක පිටු බොහොමයක් ඇති පොතක ගිලී ඉන්නා ඇය දෙසත්, ඉවසිල්ලෙන් බලා හිඳිමින්...ඇයගේ කෙහෙරැළි අතරින්, ඒ මුහුණේ ඉරියව් වින්දනය කිරීම ලේසි පාසු කටයුත්තක් නෙවෙයි...දුරදක්නයක් නොමැතිව...

ඇය අසල දණබිම ඔබා, සීරුවට ඇගේ කෙහෙරැළි මෑත් කර, ඇයව ලංව විඳින්නට ඇති කැමැත්ත ඔහු විටක පාලනය කරගත්තේ බොහොම අසීරුවෙන්...

මැන්හැට්න් වල ඇති කලබලයෙන් මිදෙන්නට ඇති ඉස්තරම් තැනක් තමයි, නැගෙනහිර නදිය දිගට වැටී ඇති මං තීරුව...ඔහු මින් තෙමසකට පෙර එතැනට පැමිණීම අහම්බයක්...

රඛිතා සහ ඔහු ගොඩ නැගූ අතීතය සමතලා කරන්නට, කොටු රූල් පොතක් වැනි මැන්හැට්න් මාවත් වල කොතෙක් ඇවිද්දත්, ඉඩක් නොලැබීම ගැන ඔහු පසුවුනේ තදබල වේදනාවකින්...ඒ වේදනාව විසින් මෙහෙයවූ අසරණකමින් සහ රතු වයින් වල මතෙන්, ඔහුව එදා මෙහෙයවූයේ, නැගෙනහිර නදිය දෙසට...

ඇය එදා සිටියේත්, අද සේම සුදු පැහැ කෙටි ගවොමකින් සැරසීගෙන....ඔහුට වුවමනා වුනා ඉන්පසු එළඹි ශනිදාවේත් ඇයව දැකගන්න...එය සතිය දෙක ඉක්මවා, තෙමස් විය පසුකල වුමනාවක් වන තුරුම, ඔහුගේ හදවත විසින් ඇටමිදුළු පුරා අණ නිකුත් කර තිබුනා...

ඒ සෑම දිනකම ඇය සැරසී උන්නේ සුදු පැහැය හෝ එය යන්තමින් හෝ තැවරුණු ගවොමකින්...

ඔහු හැඩකාරයෙක්...ඇයට හිතුනේ එහෙමයි...දිගු හීන් ඇස්...ඒ තරම් ප්‍රේමයක්...නිව්යෝක් නගරයට කොහෙන්ද ඒ තරම් ප්‍රේමයක්...ඇය තනිවම සිතමින් වාඩිවූයේ සුපුරුදු බංකුවේ කොනකින්...

ඒ සුදු ලිලී මල්...කා වෙනුවෙන් වෙන්න පුළුවන්ද...

"උඹ මොකට කරදර වෙනවද ඒ ගැන ඉලියේනා, මතකයිද උඹේ වගකීම...ඒක අමතක කලොත් සාතන් ඒවි උඹව හොයාගෙන"

බොහොම ස්ථිරසාර හඬකින් එහෙම කියුවේ ඇගේ හදවත...

ඉලියේනාට දැනුනේ දෙවියන් වහන්සේ තමන්ව පරීක්ෂාවට ලක් කරන වගක්...ගෙවුනු වසර දහය මුළුල්ලේම ඇය ප්‍රේමය සිර කල හදවත් කුටීරය, එක් තත්පරයකට අගුළු හැර බලන්නට ඇත්නම්...ඒ ඇයට මින්පෙර නොදැනුන හිතුවක්කාර සිතිවිල්ලක්...

"ඔහු දෙවියන් විසින් එවූ මායා කරුවෙක්...උඹට පෙනෙන්නේ නැතිද ඒ දෙනෙත් වල ඇති මායාව...පොත කියවාපන් ඉලියේනා...නැත්නම් වහාම ඔතැනින් පලයන්" 

එවර ඇයගේ හදවත අණකලේ කටෝර හඬකින්...

"සමාවෙන්න, මට ඔබත් එක්ක කථා කරන්න අවසරද"

අසරණ ඉලියේනා...ඒ තිගැස්මට දුර්වල වී ඉරිතැළුනේ ඇගේ හදවත් කුටීරයේ ප්‍රේමය සිර කල අගුල...

"ඔව්...ඔබට වුවමනා නම් මා හා මේ බංකුව බෙදා ගැනීමට හැකියි"

ඇය වචන පිට කලේ බොහොම සීරුවෙන්...අර ඉරි තැළුනු අගුළ පිරියම් කිරීමට උත්සාහ දරන ගමන්...

"හදවත පැවසූ දේ නිවැරදියි...මේ නම් මායා කරුවෙක්..."

එදා මෙදා තුර කාලය තුල කොතෙකුන් පිරිමි මිතුරන් ඇසුරු කර ඇතත්, ඇගේ ප්‍රේමයේ අගුල බිඳීමට ලක් වුන ප්‍රථම වතාව අද...

"මම කීත්, ඔබ"

ඔහු පැවසූයේ, සුහද පිලිසඳරකට මුල පුරන බව හඟවමින්...

"මම ඉලියේනා"

ඇය පැවසූවේ, ඔහු අත වූ මල් පොකුරට ලෝබ කමින්...

"ඔබ ලිලී මල් වලට කැමැතියිද, සුදු පැහැයට නම් බොහොම කැමතියි වගේ, මේ ඔබට"

කීත්ට වුවමනා වූයේ ඒ මොහොතේම ඔහුගේ ප්‍රේමය පැවසීමට...

ප්‍රේමයක් ඇති වන්නට යන්නේ තත්පරයයි...එය සදාකාලික වීම හෝ ඒ තත්පරයටම සීමා වීම, යන්න රඳා පවතින්නේ, එම ප්‍රේමයේ ස්වභාවය මත...

ඔහු තෙමසක් තිස්සේ ඉවසා හිඳින මේ ප්‍රේමය ගැන ඔහුට ඇත්තේ තදබල ආත්ම විශ්වාසයක්...රඛිතාට ඔහුගෙන් සිදුවූ පීඩාව විසින් හදවතේ ඇති කල කලකිරීම මකන්නට, කීත්ට කිසිදු වුවමනාවක් තිබුනේ නැහැ...රැකියාවෙන් පසු සමාජ ශාලාවක හෝ සාදයක කාලය ගෙවා දැමීමට ඇබ්බැහි වූයේ ඒ හේතුවෙන්... 

"ස්තුතියි...ඔව් මගේ ප්‍රියතම පැහැය සුදු"

එය දන්නේ කෙසේදැයි අසන්නට ඇයට වුමනාවක් තිබුනේ නැහැ...මේ කඩවසම් තරුණයා තමාව බොහෝ කලක් තිස්සේ නිරීක්ෂණය කර ඇති වග ඒ තත්පරයේදී ඇයට වැටහී තිබුනා...

ලිලී මල් පොකුරෙහි ඇති වූ සියුම් සෙලවීමෙන්, ඔහුට දැනුනේ ඇයගේ අතැඟිලි වෙව්ලන  බව...ඇයගේ ඇසිපිය ගැහුනේ ඉතා වේගයෙන්...ඔහුට වුවමනා වූයේ ඒ ගැහෙන ඇසිපිය යටින් හාදුවක් තවරා, ඒවාට ඉස්පාසුවක් දෙන්න...

ඇය ඒ වන විටත් සිටියේ ප්‍රේමයේ අගුල පිරියම් කරන්නට මගක් සොයමින්...ප්‍රේමය සිටියේ කොහෝ හෝ ඇති ඉඩකින් පැන යන්නට මගක් සොයමින්...

"ශනිදාව ඔබට නිදහස් දිනයක් වගෙයි, ඒකනේ හැම ශනිදාවකම නොවැරදීම මෙතැනට එන්නේ"

ඔහුගේ ඒ ප්‍රශ්නයට, ඇය පිළිතුරු දුන්නේ ඉතා දිගු කථාවක් සඟවා ගත් සිනාවකින්...

"මා ඉන්නේ බෙකීගේ ජිම්නාස්ටික් පුහුණුව අවසන් වන තුරු...ඇය මේ දිනවල පස්වන පන්තියේ දරුවන් සඳහා පවත්වන, අන්තර්ප්‍රාන්ත තරඟාවලියට පුහුණු වෙනවා"

"ඔහෝ, මේ ඔබගේ අමතර රැකියාව, කුඩා දරුවන් බලා ගැනීම"

කීත් පැවසුවේ විශ්මය සඟවාගෙන...ඇය දෙස පුළුල් බැල්මක් හෙලමින්...

"නැහැ, බෙකී මගේ දුව"

ඉලියේනාට, එයට වඩා යමක් මේ නාඳුනන අමුත්තාට පැවසීමට වුමනාවක් තිබුනේ නැහැ...

කීත්ට දැනුනේ හැකිළුන බැලුමකට දැනෙන්නා වූ ශෝකීජනක හැඟීමක්...

තෙමසක් පුරා උස් මහත් කල ප්‍රේමය, ඇයගේ  සස්වාමික බව කෙලෙස වටහා ගනීවිද...

ඉලියේනා එවර ඔහුගේ දෑසට එබී බලන්නට දෙපාරක් සිතුවේ නැහැ...ඔහු තිගැස්සුනේ එහි තිබුන දීප්තිමත් එළියට...

ඒ එළිය, රඛිතා අරා වුන් සියලුම සෛල විනිවිදින වගක් පමණයි ඒ මොහොතේ කීත්ට දැනුනේ... 

ඇයගේ ප්‍රකාශයෙන්, ඔහුගේ හදවතේ ඇතිවූ කැළඹීම වටහාගන්නට ඉලියේනාට ඒ හැටිම අපහසුවක් වූයේ නැහැ...

"ඔබේ සැමියා...ඔහු කාර්යබහුල පුද්ගලයෙක් වෙන්නැති..." 

කීත් ඇසුවේ ඉතා අපහසුවෙන් හදවත එකලස් කරගෙන...

"බෙකී ඉපදෙන්නට දින කිහිපයකට පෙර ඔහු රිය අනතුරකින් මිය ගියා"

ඒ ඉලියේනාගෙන් හැමෝටම ලැබෙන පොදු පිළිතුර...

"ඔහෝ...මට හරිම කණගාටුයි, සමාවෙන්න ඔබේ හිත රිදුනා නම්"

ඔහුට පෙනුනේ හාත්පස වසාගෙන පැතිරී යමින් තිබුන අඳුර මැදින් දැල්වුන විදුලි පහන් කණුවක රිදී එළියක්...

මීට මොහොතකට පෙර මිදෙන්නට ආසන්න වූ ඔහුගේ රුධිර නාල, යලිත් පිම්බීමෙන් ඇති වූ රුධිරය කාන්දු වූයේ ඔහුගේ දෙකම්මුල් වලට...

ඇගේ මුහුණෙන් ශෝකයක ලකුණක් සොයාගන්නට, කොතෙකුත් උත්සාහ කලත් ඔහුට හැකිවූයේ නැහැ...

ඉලියේනා සිටියේ ගැඹුරු කල්පනාවක...

"ඔහුගේ මුහුණ රත් පැහැයට හැරුණා...සමහර විට ඔහුගේ සියළුම බලාපොරොත්තු බිඳෙන්න ඇති...ආත්මාර්ථකාමී මිනිස්සු..."

"නිව්යෝක් නගරයේ කොහෙද ප්‍රේමය...සියල්ලට ඇත්තේ කලින් තීරණය කල මිලක්...ගැඹුරු ආත්මීය සංවාද වලට ඇහුන්කන් දෙන්න තරම් නැගෙනහිර නදියට කාලයක් නැහැ...මේ පරෙවියන්ට වෙලාවකුත් නැහැ..."

ඇය නොනැවතීම හිතුවා...

"බෙකීගේ පුහුණුව නිමා වෙන්නට ආසන්නයි...ඉතින්, ලිලී මල් වලට නැවතත් ස්තුතියි...ඔබව හමුවීම සතුටක්...ඔබට සුබ සැන්දෑවක්"

ඉලියේනා බංකුවෙන් නැගී සිටියේ එසේ කියාගෙන...ඔහුගේ දිගැටි දෙනෙතට නැවත වරක් එබිකම් කිරීමේ කැමැත්ත සඟවාගෙන...

"සුබ සැන්දෑවක්...අපි නැවත හමුවෙමු"

කීත් මුවින් පිට කලේ සැබෑවටම ඔහුගේ සිතේවූ ප්‍රාර්ථනාව...

එදා, ඉඳන් සෑම ශනිදාවකම ඒ බංකුව වෙන්වූයේ ඔවුන් දෙදෙනා වෙනුවෙන්...

බොහෝ විට කීත් පැමිණෙන්නේ, චොකොලට් දැමූ උණු කෝපි ඇසුරුම් දෙකක් රැගෙන...එහෙමත් නැතිනම් කිරි සමඟ ක්‍රීම් දැමූ කෝපි...

ඔහු ඇගේ ප්‍රියතම කෝපි වර්ග සොයා ගත්තේ කෙසේදැයි, ඉලියේනා කිසිදිනෙක කීත් ගෙන් ඇසුවේ නැහැ...

ජීවිතයට අහම්බෙන් පැමිණෙන මිනිසුන්, එකිනෙකාගේ ආත්මයන් අවබෝධ කොට ගන්නේ, වසර ගණන් එකට සිටි හිත මිතුරන්ට වඩා වේගයෙන්...

දෙදෙනාගේම අතීතය හැරුණු කොට, ජීවිතය ගැන බොහෝ දෑ ඔවුන් හුවමාරු කරගත්තේ පදනම් විරහිතව...

එහෙත් ඔහුගේ ප්‍රේමය බොහෝ ඉවසිලිවන්තයි...ඉලියේනා තවමත් උත්සාහ කරන්නේ ප්‍රේමයේ අගුල බිඳී යන්නට නොදී රැකගැනීමට...

එය සමහර විටක, සිදුරු වලින් කාන්දු වී ඇගේ දෙනෙතට ගලන බව, කීත්ට රහසක් වූයේ නැහැ...

එදා, ඔහු එන විට ඇය පෙරලාගෙන උන්නේ ඉපැරණි ඇල්බමයක්...

"ඕ..ඉලියේනා කාගේ පින්තූරද එහි තිබෙන්නේ"

"මේ බෙකී ළදරු අවධියේ සිටම මා රැස් කල පින්තූර...ඇය එය රැගෙන ආවේ ඇගේ මිතුරියන්ට පෙන්වන්න...එය අමතක වී දමා ගොහින්"

ඇගේ දෙතොලෙහි රැදුන මන්දස්මිතයෙන් ඔහුට දැනුනේ ඇයගේ හිත පිරුණ මාතෘ ප්‍රේමය...

"මේ තියෙන්නේ, ඇය උපන් දා ගත් පින්තූරයක්"

ඉලියේනා, ඔහුට පෙන්වූයේ හුරුබුහුටි බිලිඳියක්...ඇයගේ නිකටේ වම් පැත්තේ පහලින් තිබුනේ තද කළු පැහැති උපන් ලපයක්...

"කෝ බලමු"...කුඩා දරුවෙක් දකින සෑම වතාවකම ඇතිවෙන වේදනාව දරාගෙන කීත් එබුනේ ඇගේ ඇල්බමයට...

"මගෙ දෙවියනේ...මේක නම් වෙන්න බෑ...මට ඇත්ත කියන්න ඉලියේනා"

කීත් කෑ ගැසුවේ සිහි එළවා ගත නොහැකිව...

කොතැන හෝ යමක් පටලැවී ඇති බැව් වටහා ගත් ඉලියේනා, ඔහුගේ අතින් ඇල්බමය උදුරා ගන්නට මොහොතක් වත් පමා වූයේ නැහැ...

ඔහු තදින් හුස්ම ගන්නා අයුරුත්, කඳුළු පාලනය කරගන්නට අසීරු උත්සාහයක යෙදෙන අයුරුත් ඉලියේනා බලා සිටියේ කිසිවක් වටහා ගත නොහැකි ලෙසින්...

"අනේ දෙවියනේ..."...ඊළඟ මොහොතේදී ඇයට කෑ ගැසුනේ යමක් අවබෝධ වූ ලෙසින්...

"ඉලියේනා ඇත්ත කියන්න...බෙකී ඔබේ දරුවෙක් නෙවේ නේද...ඇත්ත කියන්න මගෙ ඉලියේනා..."

ඇගේ ශ්වේත වර්ණ දෙකොපුල් පීච් පැහැයට හැරුනේත්, ඇගේ ඇසින් චෙරි ගෙඩි තරම් විශාල කඳුළු කැට කඩා හැලුනේත් එක වරම...

"මා දැනන් හිටියා...ඔබේ යටි අරමුණක් තිබූ බව...ඔබ මා පසු පසින් පැමිණියේ කුමක් හෝ බලාපොරොත්තුවෙන් බව...මා හිතුවේ එය ප්‍රේමය නැති නම් කාමය බව...දැන් තමයි වැටහුනේ ඔබේ බලාපොරොත්තුව රහස් පරීක්ෂක කටයුත්තක් බව..."

ඉලියේනා කෑ ගැසුවේ උමතුවෙන්...කීත්ට පෙනුනේ මුළු නැගෙනහිර නදියම ඔවුන් දෙදෙනාට උකුසු ඇස් යොමු කරන විලාසයක්...

"සන්සුන් වෙන්න ඉලී...මගෙ වස්තුව...මා ඔබට ආදරෙයි...මට සමාවෙන්න...ඒ දේ පවසන්න සුදුසු රොමෑන්තික වේලාව මෙය නොවෙයි...ඒත් පිළිගන්න වෙනත් කිසිදු යටි අරමුණක් මගේ සිතේ තිබුනේ නැහැ...සන්සුන් වෙන්න"

"කෝ...දැන් ගන්න ගැඹුරු හුස්මක්"

යක්දෙස්සියක සේ ආවේශයෙන් වුන් ඉලියේනා කෙමෙන් සන්සුන් වූයේ ඔහුගේ මේ වදන් ඇසීමෙන්...ඇය ගැහෙමින්, ඔහුගේ උරහිසේ හිස හොවාගත්තේ අන්ත අසරණ කමින්...

"අම්ම කෙනෙක් වෙන්න දරුවෙක් වදන්නම ඕනෙද...අවුරුදු දහයක් තිස්සේ උස් මහත් කල ඇය මගේ ප්‍රාණය හා සමානයි...ඔබ වුවමනා නම් මගෙ ප්‍රාණය ගෙන යන්න, ඇයව නම් ඉල්ලන්නට එපා..."

ඇය පැවසුවේ ඉකි ගසමින්...

"කෝ ඉතින් ඔය කඳුළු පිහදාගන්න වස්තුව...මට බෙකී වුවමනා නැහැ...ඒත් මට ඕනේ ඒ ඇත්ත දැනගන්න"

කීත් පැවසුවේ, ඔහුගේ හදවත තුලින් පැන නගින ගැඹුරු රිදුම් සියල්ලම ඉවසා ගනිමින්...

"එදා ඉරිදාවක්...මගෙ විසිවැනි උපන්දිනයට පසුවදා...මා පල්ලියට ගියේ ගම්මානයේ හැමෝටම පෙරාතුව..."

"ඉතින්"...කීත් උන්නේ බොහොම නොඉවසිල්ලෙන්...

"පල්ලියේ අල්තාරය ළඟ තබා තිබූ කුඩා කූඩයේ තිබූ දෙයින් මා විස්මයට පත් වුනා"

"අනේ මගෙ දෙවියනේ...ඒ උන්නේ රෝස පැහැ බිලිඳියක්...ඉපදිලා දිනක් ගෙවී ගොස් තිබෙන්නට නැතිව ඇති..."

කීත්ගේ සුසුම් වල සැර එවෙලේ නම් ඉලියේනාට හොඳින්ම දැනුනා... කතාන්දරයේ ඇති ශෝක රසය නිසාම, ඔහුට ඉබේටම සුසුමක් පිට වෙන්ට ඇති...එවෙලේ ඇයට හිතුනේ එහෙම...

කීත්ට දැනුනේ සිරුර පුරාම සියුම් ඉඳිකටු තුඩු අනින තරමෙ වේදනාවක්...

"මගේ දෙමාපියෝ මිය ගියේ මා කුඩා කාලයේ...ඒ වෙද්දී මා උන්නේ, මාමගේ ගොවි පොළක...මට ඇය දුටු වහාම දැනුනේ දෙවියන් වහන්සේ විසින් මට බාර දුන් වගකීමක් බව..."

"සියල්ලෝම මට එදිරි වෙද්දී...පියතුමා පමණයි මට ආශීර්වාද කලේ...එදා රාත්‍රියේම මා බෙකීවත් රැගෙන ගමෙන් පිට වෙලා නිව්යෝක් ආපු ගමන තමයි මේ"

කීත්ගේ හීන් දිගැටි ඇස් වලට එකතු වුනු දියාරුව, ඉලියේනාට වැටහුනේ ඔහුගේ අනුකම්පාව ලෙසට...

"එදා ඉඳන් මා බොහෝ කුඩා රැකියා කළා බෙකීව රැක බලා ගන්න...වැසිකිළි පිරිසිදු කිරීමේ පටන් ආපන ශාලා සේවය තෙක්ම මා නොයෙකුත් රැකියා කළා...මෙහිදී මුණ ගැසුන මගේ මිතුරියක් මාර්ගයෙන් මට දිවා සුරැකුම් මධ්‍යස්ථානයක රැකියාවක් ලැබුනා...ඇයගේ උදව්වෙන් මා අවශ්‍ය පාටමාලා සම්පුර්ණ කරගෙන තමයි, අද මගේ තිබෙන දිවා සුරැකුම් මධ්‍යස්ථානය ආරම්භ කලේ..."

කීත් ඔහුගේ පසුම්බියෙන් ගත් ඉපැරණි පින්තූරයක්, ඉලියේනාගේ දෝතෙහි තැබුවේ කිසිවක් නොපවසාම...

"දෙවියන්ට ඔප්පු වෙච්චාවේ...බෙකී...මේ ඉන්නේ බෙකී...මට මෙය අදහගන්න බෑ...කොහොමද මෙය ඔබට ලැබුනේ"

ඉලියේනාට දැනුනේ ඇයව වංකගිරියක අත්හැර දැමුවාක් වැනි හැඟීමක්...

කීත් උන්නේ දණහිස් වලට බර දුන් දෑත් මත හිස රුවාගෙන...ඔහුගේ හිස සම්පුර්ණයෙන්ම බිමට නැඹුරු වී තිබූ හෙයින් ඇයට ඔහුගේ මුහුණේ ඉරියව් කියවාගන්නට හැකියාවක් තිබුනේ නැහැ...එහෙත් ඇය දුටුවා, එතන හරි හතරැස් කොන්ක්‍රීට් රටා මැවූ පොළවෙහි, රවුම් හැඩති තෙත් ලකුණු ඉහී තිබුන අයුරු...

"මට දැන් සියල්ලම පැහැදිලියි... ඔබේ ගැටළු සියල්ලම ලිහා දෙන්නම් ඉලී...මට සමාවක් එපා..."

කීත් පැවසුවේ බිඳුන හඬකින්...

"ඔබ බෙකී කියන්නේ, මට දාව රඛිතාට උපන් දියණියට...අවුරුදු විසිදෙකේදී දරුවෙක් බාර ගන්න මානසිකත්වයක් මට තිබුනේ නැහැ...ඒ අතින් ඔබට වඩා මා බොහොම පහත් මිනිහෙක්..."

ඉලියේනාගේ, දෙඇස් වටකුරු වී, දෙබැම ඉස්සුනේ ඉබේටම...

"අනේ ඔබ මගේ බෙකීව මගෙන් ඉල්ලන්නද හදන්නේ"

ඔහුගේ කථාව නිමා වෙනතුරු සිටීමට තරම් ඉස්පාසුවක් ඉලියේනාට තිබෙන්නට නම් ඇය හදවතක් නොමැති ගැහැණියක් විය යුතුයි...

"අහන් ඉන්න මගෙ ඉලියේනා...රඛිතා පොහොසත් ඉන්දියන් පවුලක උන් එකම දියණිය...අප පාසැල් පෙම්වතුන්...ඇගේ දරු ගැබ දැනගත් වහාම මා ඇගෙන් ගබ්සාවක් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියා...ඒ තමයි මා ඇයව දුටු අවසාන දවස...ඉන් මාස කිහිපයකට පසු මට මේ පින්තූරය තැපෑලෙන් ලැබුන එකක්"

ඉලියේනාට  පිටවුනේ සැනසුම් සුසුමක්...ඒ වගේම ඇයට ඇති වූයේ, එසේ ආත්මාර්ථකාමී වීම ගැන කණගාටුවක්...

කවදා කොහෝ සිට බෙකී සොයා ඇයගේ දෙමාපියන් පැමිණියත්, ඉලියේනා ඉතා සාධාරණව මේ ගැටළුව දෙස බැලිය යුතු බව ඇයට වැටහුනේ නිරායාසයෙන්ම...

"ඒ හුරුබුහුටි බිලිඳියව දුටු මොහොතේම මට වාවාගන්න බැරි උනා...එදා ඉඳන් කාලයක් තිස්සේම මා රඛිතාත්, දියණියත් ගැන තොරතුරක් සොයා ගන්නට නොගත් වෙහෙසක් නැහැ...මා ඔබව මුල් වතාවට දුටුවේත්, ඒ වගේ ඔවුන් සිහිවී අතොරක් නැතිව මැන්හැට්න් පුරා සැරිසැරූ දිනෙක..."

"කීත්...දැන් ඔබට වුවමනා කුමක්ද...ජීවිතේ වැරදුන තැන් හදාගන්න කෙනෙකුට ඕනෑම මොහොතකදී පුළුවනි"

ඉලියේනා ඇසුවේ ඉතාම පැහැදිළිව...ඔහුගේ දෑසට එබීගෙන...ප්‍රේමයේ අගුල කුඩා කැබලි කර නැගෙනහිර නදියේ පා කර හරින ගමන්...

ඔහු ඇය ළඟ දණින් වැටීගෙන, ඇයගේ කැරළිකාර කෙහෙරැළි මෑත් කලේ ඇගෙන් අවසරයක් නොමැතිවම...

"ඔබ උතුම් යුවතියක්...ඔබ මාව විවාහ කරගැනීමට කැමතිද"

ඔහු ඇගේ සුරත ඔහුගේ ලයට ලං කොට ගෙන ඇසුවේ දෙපාරක් නොහිතාම...

"නිව්යෝක් වල ප්‍රේමයක්...මේ තරම්ම ප්‍රේමයක්...මේ උස් ගොඩනැගිලි අතරේ...මේ සයිරන් නලා මැද්දේ...අපට පුළුවන් වෙයිද එම්පයර් ගොඩනැගිල්ලට වඩා උස ප්‍රේමයක් ගොඩ නගන්න කීත්.."

....................................................................................................................................................

"මට හිතන්න කල් ඕනේ...අපි යමු කීත්..." 

.......................................................................................................................................................

ඔහුගේ ප්‍රේමය බොහෝ ඉවසිලිවන්තයි.....

.........................................................................................................................................................


සඳ මැණික ඔබ මගේ නෙතු ගඟුල මැද වැටී
රිදි රිදී ඉහිරවයි කළඹවා ඇස් ගැටී 
නළලතේ අගිස්සේ නුඹේ සුවඳේ ගැටී 
කේශ නාලිකා පවා කිතියෙන්ද ඒ හැටී...

සංසාරෙ අරන් ආ සුවඳ පස්සෙන් වැටී
ඇස් පියා ගනිමි මම හුස්ම උස්සා ගමී
ලෙය පුරා ඇවිදිනා ඒ සුවඳ සුහදිනී
විඳින්නට ඉඩ දියන් හුස්ම අත නාරිමී....

....................................................................................................................................................

ඇය ඔහුට කෙතරම් ප්‍රේම කලත්, ඇයට අවැසි වුනා තව වතාවක් ඒ ගැන හිතන්න...ජීවිතේ එක් වරක් වරදක් කල මිනිසෙක්, නැවත ඒ වරදම කරන්න ඇති ඉඩ කඩ මනින්නට කෝදුවක් සොයා ගන්නට, මේ නිව්යෝක් වලින්ම බැරි වෙන එකක් නෑ...ඇය නිහඩවම එහෙම හිතුවා....

අම්මා කෙනෙක් වෙන්න, දරු කැක්කුම දැනෙන්න, තමන්ගේ කුසින්ද දරුවෙක් බිහි කරන්න ඕනෙමද...ඇයට ආයිමත් වතාවක් එහෙමත් හිතුනා...

....................................................................................................................................................
ඔබ ආවේ පොකුරු වැස්සක් යටින්...
ඉතින් තෙමෙන්න කැමති උදවියට තෙමෙන්න පුළුවනි...
තෙමෙන්න අකමැති උදවියට නොතෙමී වැස්ස විඳින්න පුළුවනි...
~එයයි පොකුරු වැහි වල අරුමය~